We staan hier aan het water, en de gebouwen die je ziet zijn allemaal van de laatste anderhalve eeuw. Wat hier daarvoor stond, is verdwenen bij de aanleg van het .
Vanaf 1630 bouwde de op deze plek een groot pakhuizencomplex, pal achter de vestingwallen. Hier lagen de goederen opgeslagen die uit Afrika en West-Indië werden aangevoerd. Later nam de een deel ervan over. In 1867 ging het hele complex tegen de vlakte om ruimte te maken voor het kanaal.
Op ongeveer deze plek stond ook het tuchthuis van Middelburg, dat hier al in 1642 in gebruik was. Zo'n huis werd ook wel of spinhuis genoemd, en die namen verwijzen naar het werk dat de gevangenen er moesten doen. De mannen raspten tot poeder. Dat is een houtsoort uit Zuid-Amerika waar een rode kleurstof uit werd gewonnen voor de textielindustrie. De vrouwen zaten achter een spinnewiel.
Het is een detail dat de moeite van het vermelden waard is, want die rode verfstof kwam uit dezelfde koloniale handel die verderop op deze route langskomt, en werd gebruikt voor stoffen die als ruilgoed naar Afrika gingen.
In de bibliotheek die hier nu staat liggen brieven van David Henri Gallandat, een scheepschirurgijn die meevoer op MCC-schepen. Wat hij daar zag, komt straks aan bod.
We lopen langs het water naar het noordoosten, ongeveer honderdtachtig meter, tot we bij de Korendijk komen.
Bronnen. Verhaal: Gebaseerd op de stadswandeling Suiker, cacao en mensen van Viatours en de Drvkkery, aangevuld met de Zeeuwse Ankers en de reeks Het leven in Middelburg onder redactie van Jeanine Dekker. Foto's: Gemeente Middelburg / Uit in Middelburg
