De bol van de Berlijnse televisietoren, van onderaf gezien tegen een helderblauwe lucht

AUDIOTOURS IN BERLIN

De stad die door een muur in tweeën werd gespleten, door een feest werd herenigd en haar littekens veranderde in het eerlijkste openluchtmuseum ter wereld.

Begin met ontdekken

Een korte geschiedenis van Berlin

Periode 1:

Van Pruisische hoofdstad tot keizerlijk machtscentrum

Berlijn kwam laat tot grootsheid. Terwijl Parijs, Londen en Rome al eeuwenlang vooraanstaande hoofdsteden waren, was Berlijn in de achttiende eeuw nog een provinciale Pruisische garnizoensstad. Frederik de Grote bracht daar verandering in: hij maakte van Berlijn een centrum van verlichtingsdenken, bouwde Unter den Linden uit tot een weidse boulevard en verhief de stad tot een serieuze Europese hoofdstad. De echte transformatie kwam na 1871, toen Berlijn de hoofdstad werd van het pas verenigde Duitse Keizerrijk. De bevolking explodeerde in slechts dertig jaar van 800.000 naar meer dan 2 miljoen inwoners. De Reichstag werd gebouwd. Musea vulden het eiland in de rivier de Spree. Industrie, wetenschap en cultuur floreerden. Tegen de jaren twintig was het Weimar-Berlijn de creatief meest gedurfde stad van Europa, met cabaret, expressionistische film, jazz, Bauhaus-design en een nachtleven dat het hele continent choqueerde. Toen kwam 1933. De nazi's grepen de macht, en Berlijn werd het toneel voor hun propagandamachine. De Olympische Spelen van 1936 werden hier gehouden. Op de Bebelplatz vonden boekverbrandingen plaats. De Gestapo opereerde vanuit een gebouw aan de Prinz-Albrecht-Strasse. De stad die een baken van vrijheid was geweest, werd het hoofdkwartier van een van de ergste regimes uit de geschiedenis.

Periode 2:

Deling, hereniging en de stad die altijd in wording blijft

In mei 1945 lag Berlijn in puin. Geallieerde en Sovjetbommen hadden het grootste deel van de stad verwoest. Het Rode Leger vocht straat voor straat om de Rijksdag te bereiken. Toen het voorbij was, verdeelden de overwinnaars Berlijn in vier zones: een Amerikaanse, een Britse, een Franse en een Sovjetzone. In 1961 bouwden de Sovjets de Muur. Van de ene op de andere dag werden straten afgesloten, metrolijnen doorgesneden en gezinnen uiteengerukt. Achtentwintig jaar lang leefden Oost- en West-Berlijn als twee verschillende steden, de ene kant een uithangbord voor het kapitalisme en de andere voor het communisme. Meer dan honderd mensen kwamen om bij een poging om over te steken. De Muur viel op 9 november 1989, in wat begon als een bureaucratische vergissing en uitgroeide tot een van de meest vreugdevolle nachten van de twintigste eeuw. Berlijners klommen boven op de Muur, dansten en bikten stukjes uit het beton. De hereniging volgde, maar de littekens bleven. De Plattenbauten van Oost-Berlijn stonden tegenover de winkelstraten van West-Berlijn. De stad heeft de decennia daarna besteed aan het aaneennaaien van zichzelf en aan het omvormen van haar wonden tot herinnering. Het Monument voor de Vermoorde Joden van Europa, de Topografie van de Terreur en de East Side Gallery zijn meer dan toeristische trekpleisters. Ze zijn Berlijns belofte om nooit te vergeten.