Verhalen in Vienna

Tienduizenden op straat

Hier stierf Beethoven, en drie dagen later liep de halve stad achter zijn kist aan.

De kamers die werden aangehouden

Beethoven vertrok hier zo vaak en kwam zo vaak terug dat zijn huisbaas de kamers maar leeg liet staan.

De heer van het dorp

Op het landgoed van de familie die dit paleis bewoonde werd de zoon van een wagenmaker geboren.

De Italianen aan het hof

De kerk met de afgeknotte toren is de Italiaanse kerk van Wenen, en de Italianen bepaalden hier de muziek.

De zolder en de hofdichter

Vier hoog, onder het dak, sliep de zeventienjarige Haydn, terwijl de hofdichter beneden woonde.

De vorst die wel betaalde

Achter deze gevel klonk de Eroica voor het eerst, en de zaal is nog te bezoeken.

Het theater dat er niet meer is

Op deze hoek stond het theater waar de negende symfonie klonk voor een man die er niets van hoorde.

Het warenhuis op de sterfplek

Achter de glazen pui van dit warenhuis stond het huis waar Mozart stierf, vijfendertig jaar oud.

De duurste jaren

De enige woning van Mozart die Wenen nog over heeft, en meteen de duurste die hij ooit huurde.

Het paleis met veertienhonderd kamers

Een zesjarige Mozart speelde hier voor de keizerin, en Franz Joseph werd er geboren en stierf er ook.

Een ruine die nooit heel is geweest

Deze ruine is in 1778 als ruine gebouwd, inclusief scheuren, en honderd meter verderop ligt de bron die de stad haar naam gaf.

Een monument voor een verloren oorlog

Gebouwd met de stenen van een gesloopt kasteel, als monument voor een oorlog die nauwelijks gewonnen was.

Statues

De fontein uit haar laatste jaar

Maria Theresia liet deze fontein bouwen in het jaar dat ze stierf, als laatste stuk van haar tuin.

Activities

Het doolhof dat terugkwam

Het oorspronkelijke doolhof verdween in de negentiende eeuw en is in 1999 teruggelegd naar de oude plattegrond.

Activities

De oudste dierentuin ter wereld

De oudste dierentuin ter wereld begon als menagerie waar het hof ontbeet, met de hokken in een kring eromheen.

Een brug van glas

Honderdelf meter ijzer en glas, gebouwd door een bruggenbouwer, met drie klimaten onder één dak.

De poort naar de keizerlijke tuin

Dit park was keizerlijk jachtterrein tot Jozef de Tweede de poorten voor iedereen openzette.

Twee keer afgebrand

Een bedevaartskerk die twee keer door Ottomaanse legers werd verwoest en twee keer werd herbouwd.

Cafés

Het debuut tegen vaders wil

Hier debuteerde Johann Strauss junior tegen de zin van zijn vader, en de zaal eiste negentien toegiften.

De tweede toren

Twee torens, een tuin voor iedereen en een wijk die opnieuw begon. Dit is wat Leopoldstadt ervan maakte.

De toren die niet weg kan

Vijfenvijftig meter beton, gebouwd met dwangarbeid, en te zwaar om ooit nog op te ruimen.

Nature

Opgedragen aan alle mensen

Een keizerlijke tuin die in 1775 werd opengesteld, met boven de poort een opdracht aan alle mensen.

De kerk op de synagoge

Deze kerk staat op de plek van de synagoge die in 1670 werd afgebroken, en de wijk heet naar de keizer die dat beval.

Eten en Drinken

De markt van 1671

Deze markt kreeg haar recht in 1671, van dezelfde keizer die de wijk een jaar eerder had leeggemaakt.

De kerk die de buurt haar naam gaf

De kerk die deze buurt haar naam gaf, ging in 1683 in vlammen op met de rest van de voorsteden.

De Mazzesinsel

In deze straten woonde rond 1910 een derde van de wijk, met eigen scholen, winkels en theaters.

De wals die eerst niemand wilde

De Donauwals is in dit huis geschreven, en bij de première viel hij volledig door de mand.

Het theater achter de schappen

Achter de schappen van een supermarkt zat een halve eeuw lang een compleet jugendstiltheater.

Vier witte zuilen

Hier stond een synagoge voor tweeduizend mensen, gekopieerd tot in Boekarest. Vier witte zuilen geven de omtrek aan.

De weg naar het noorden

De weg naar Praag liep hierlangs, en wie de stad zelf niet in mocht, bleef aan deze kant wonen.

Het jaar waarin het ophield

In 1918 stierven Klimt, Wagner, Moser en Schiele binnen één jaar, en daarmee hield deze stad op te bestaan.

Het oorvijgenconcert

Een concert in deze zaal liep zo uit de hand dat het de geschiedenis in ging als het oorvijgenconcert.

Mahler doet de deuren dicht

Tien jaar lang leidde Mahler dit huis, en hij begon met het sluiten van de deuren tijdens de muziek.

Cafés

Café Nihilisme

Het interieur was zo kaal dat Wenen het café omdoopte tot Café Nihilisme, en precies daarom kwam iedereen er.

De academie die nee zei

Deze academie wees in twee opeenvolgende jaren dezelfde kandidaat af, en zag de andere uit protest vertrekken.

De gouden kool

De Weners doopten de vergulde koepel meteen de gouden kool, en dat is hij sindsdien gebleven.

De vogelvanger boven de poort

Boven een zijpoort van dit theater staat de man die het liet bouwen, verkleed als vogelvanger.

Eten en Drinken

De rivier onder de markt

Onder de kramen van de beroemdste markt van Wenen stroomt een rivier die de stad liever niet meer zag.

De glazen badkuip

Otto Wagner liet voor zichzelf een badkamer met een glazen badkuip bouwen, en zette die eerst op een tentoonstelling.

De boulevard die nooit kwam

Twee gevels van een boulevard die nooit is afgebouwd, de ene bedekt met bloemen van tegels, de andere met goud.

De man die de rekening stuurde

Zestigduizend woningen, gebouwd zonder één lening. De man achter dat kunststuk werd er hartgrondig om gehaat.

De Arbeitergasse en de bedhuurders

In één bed sliep 's nachts iemand anders dan overdag. Zo woonde het Wenen van voor de gemeentewoning.

Een Italiaan in Margareten

Wenen noemde een woonblok naar het beroemdste slachtoffer van Mussolini, terwijl de eigen regering juist goede betrekkingen met Rome zocht.

Namen die weggebikt werden

In 1934 werden de namen van tientallen gemeentewoningen van de gevels gebikt. Deze kreeg de zijne terug.

De dichter aan de gevel

Een woonblok vernoemd naar een dichter die schreef dat alle raderen stilstaan zodra de sterke arm het wil.

Waar het begon

Het eerste echte gemeentelijke woonblok van Wenen, half nog keizertijd en half al Rood Wenen.

Het paradepaard

Het blok dat op de ansichtkaarten belandde, gebouwd als een paleis voor arbeidersgezinnen.

De Ringstraße van het proletariaat

Poorten, torens en een ereplein, gebouwd voor gezinnen die voor het eerst een eigen kraan hadden.

De klok waar iedereen langskomt

Op het oudste plein van Wenen lopen de burgemeester en de commandant van 1683 elke middag om twaalf uur achter elkaar langs.

Cafés

Het eerste koffiehuis

Het koffiehuis dankt zijn bestaan aan de belegering, alleen niet aan de held die het verhaal ervoor heeft uitgekozen.

De toren die uitkeek naar de redding

Vanuit deze toren keek Wenen uit naar zijn redding. De grootste klok van het land is gegoten uit veroverd geschut.

De kerk van na de angst

Een kerk die er staat door een belofte uit de pestjaren, gebouwd in de eeuw waarin Wenen zijn angst kwijtraakte.

De koning die niemand goed wist te bedanken

De stad was gered door een Poolse koning, en de keizer wist niet goed hoe hij die moest bedanken.

De keizer die vertrok

De keizer verliet de stad voordat het beleg begon. Het plein waar hij wegreed, werd later het adres van de macht.

De bastion die brak

Hier stond de Löbelbastei, waar de muur het begaf. De straatnaam is het enige wat ervan over is.

Het veld dat leeg moest blijven

De breedste boulevard van Wenen bestaat omdat hier eeuwenlang niets mocht staan: dit was het schootsveld.

Het laatste stuk muur

Het laatste stuk vesting van Wenen, en de plek waar duidelijk wordt waarom de Ottomanen onder de muur door groeven.

De man die weigerde

Starhemberg kreeg het aanbod de stad over te geven en sloeg het af. Hij ligt begraven onder de kerk aan dit plein.

De ruiter aan de gevel

Een bakkersknecht hoorde graven onder zijn kelder en redde de stad. Alleen klopt er aan dat verhaal weinig.

Am Hof, waar de stad zichzelf bewapende

De keizer vertrok, de burgers bleven. Op dit plein stond het wapenarsenaal waar Wenen zichzelf uitrustte.

De zuil voor een ramp die eerder kwam

Vier jaar voor het beleg lag Wenen al half leeg door de pest. De zuil op de Graben legt uit waarom de stad zo kwetsbaar was.

De uitgever die eraan verdiende

In deze dure winkelstraat zat de uitgever die aan Haydn, Mozart en Beethoven verdiende.

Zelf de kaartjes verkopen

Aan dit plein huurde Mozart zelf de zaal, verkocht hij zelf de kaarten en speelde hij zelf de hoofdrol.

De trap af

Hier werd Mozart in 1781 letterlijk de deur uit geschopt, en hij is er nooit overheen gekomen.

De obelisk met de verzonnen tekens

Een Egyptische obelisk op vier vergulde schildpadden, met hiërogliefen die door niemand te lezen waren.

Nature

Een woestijn onder glas

Een kas die als zonnewijzerhuis begon en nu een woestijn herbergt, compleet met naakte molratten.

Een station voor één reiziger

Een compleet metrostation voor één passagier, die er naar verluidt nauwelijks gebruik van maakte.

Zangers en porselein

In het paleis midden in het park wonen de Sängerknaben, en ernaast wordt al drie eeuwen porselein gebakken.

Het huis waaruit ze wegliepen

Het huis waaruit ze wegliepen, en de ruzie die daaraan voorafging ging vooral over geld en invloed.

Een station als visitekaartje

Een halte van de stadstram kreeg marmer, goud en zonnebloemen, omdat openbaar vervoer er volgens Wagner toe deed.

Wat ervan over is

Wenen bezit nog altijd ruim tweehonderdduizend gemeentewoningen, en dat is waarom wonen hier anders werkt.

Februari 1934

Op twaalf februari 1934 werd het partijhoofdkwartier bezet, en vier dagen later was de republiek een dictatuur.

Wat er naast woningen nog bij moest

Elke pasgeboren Wener kreeg een pakket met luiers van de gemeente. Woningen alleen waren niet genoeg.